■  احسان مکتبی

 اين روزها سالگرد تجاوز دشمنان ملت ايران  در خرداد سال گذشته و شهادت جمعي از فرماندهان کشورمان و سپس آغاز دوره اي جنگ سرد و حمله دوباره به ايران زمين در اسفند سال پيش است. نگاهي به تجربه تاريخي کشور ما در نبرد با ابرقدرتهاي جهان نشان مي دهد که بايد در اين عرصه تاريخي با گذر از نام و ننگ تنها به هويت و جايگاه ايران به عنوان يک ملت و کشور بزرگ بينديشيم. دو جنگ تلخ و بدشگون ملت ايران را با قواي اشغالگر تزاري و تحميل دو قرارداد ترکمن چاي و گلستان را به خاطر بيآوريم. علاوه بر آن جنگ تحميلي هشت ساله و دخالت ايالات متحده در روزهاي واپسين جنگ و شرايط آن روزها را به ياد داشته باشيم و بدانيم کار در مرحله اي خطير است، آنقدر خطرناک که ممکن است به هزينه هايي سنگين و جانکاه براي ملت و کشور ما ختم شود. فراموش نکنيم که غايت و وظيفه ما ساختن ايراني آباد و آزاد بوده و هست و روش هاي حکمراني و يا به عبارتي واضحتر سياستگذاري هاي داخلي و يا روابط بين الملل  نيز به منزله مسيري براي رسيدن به اين خواسته عمومي معنا مي يابند، بنابراين  نمي توان و نبايد اين اصل اساسي را فراموش کرد که ايران امروز نيازمند خردمندي است تا با گذر از حادثه، همراه و همگام با يکديگر ايران را بهتر از پيش بسازيم. بايد بدانيم جنگاوري رزمندگان را خردمندي کارگزاران لازم است تا از هر نبردي، صلحي عزتمندانه رقم بخورد، اگر جنگ مي کنيم براي سربلندي آب و خاکمان است و اگر صلحي را مي پذيريم نيز غايت همان است. بايد به کارگزاران عرصه ديپلماسي اعتماد کرد و دانست که ستاندن حق ملت از دهان شير زخم خورده اي که هر آن بدنبال زخم وارد آوردن است کار ساده اي نبوده و نيست. بايد بدانيم اگر چه مردان جنگ انسانهاي بزرگ و شجاعي هستند اما همواره و هميشه مردان صلحند که بايد مسووليت  پاسخ گويي به تاريخ را برعهده بگيرند، زيرا آن جهاد اصغر است و اين جهاد اکبر.

گفت و گو ادامه نبرد است زيرا عرصه بين الملل ميدان رقابت گرگهاي درنده است.    اين روزها مي گذرد و خاطره آن را نسل هاي بعد با دقت و حساسيت خواهند خواند کاش چنان برنامه ريزي و عمل کنيم که سربلندي و افتخار براي ايران ما بماند و ديو سيرتان دغل پيشه و وطن فروشان بي ريشه  به کناري در غلطند. کاش دهانمان فقط براي عزت ايران و جامعه ايراني باز شود و کاش هيچگاه زبان شهروندان ايران زمين به زشتي توهين به ديگران نچرخد. امروز ايران محتاج همراهي و همگامي همه شهروندان با يکديگر است بايد دست در دست هم دهيم به مهر و ميهن خويش را آباد کنيم. سستي و کاهلي در اين مسير خطايي نابخشودني است، شايد امروز بايد براي حفظ سر بلندي ايران بايد نام و اعتبار خود را بگذاريم و ايران را برداريم تا فردا فرزندان مان از پدرانشان به نيکي و افتخار ياد کنند. کردگار يگانه ايران ما را محفوظ بدارد.

صاحب امتياز