■ نورالدين سن سبلي

بي شک يکي از بزرگترين فجايع هستي، اتفاقات و رويدادهاي منفي در زمينه ي محيط زيست مي باشد. شايد بتوان گفت که امروزه  مهمترين نياز جوامع انساني، حفظ محيط زيست و در رأس آن حفظ و مراقبت از آب هاي سطحي و زيرزميني است. متاسفانه در استان گلستان بهره برداري نادرست از آب هاي زيرزميني به يک معضل لاينحل تبديل شده است.در اين استان حدود 16 هزار چاه آب، داراي مجوز از وزارت نيرو، وجود دارد در حالي که حداقل بيش از سه برابر آن «چاه غيرمجاز »حفر شده است.همين امر باعث شده است که بهره برداري از آب موجود در لايه هاي زيرزميني بيش از  آب نفوذي به لايه هاي زيرزميني شده و لذا بيلان آب هاي زيرزميني منفي گرديده است. براي مثال حدود 50 سال قبل در روستاي قره بلاغ که -در دوران نوجواني ما  -سطح ايستابي حدود سه متر بود ولي در حال حاضر بيش از سي متر شده است. سطح ايستابي يعني اولين عمقي که با کندن زمين به آب زير زميني مي رسيم يعني در حال حاضر اگر بخواهيم خوش بينانه بررسي کنيم سطح آب زيرزميني از سه متر به سي متر رسيده است که خود فاجعه اي عظيم و برگشت ناپذير است. سطح ايستابي سه متري که نعمتي الهي بود در طول ميليون ها سال بر اثر بارش و نفوذ آن، تشکيل شده است و با توجه به برداشت هاي غيرواقع و کشت بي رويه ي محصولاتي همچون شالي و نوع ساختار زمين متاسفانه ديگر رسيدن به سطوح قبلي امري غير ممکن است و چنانچه اين برداشت ادامه داشته باشد سطح آب زيرزميني بسيار پايين تر هم خواهد رفت و مسلماً فاجعه‌اي وخيم تر در انتظار ما خواهد بود. پس راه جلوگيري از اين فاجعه ي محيط زيستي چيست؟

به زباني ساده و شيوا راه آن است که ضمن افزايش آگاهي کشاورزان براي آسيب کمتر به محيط زيست و همچنين آسيب فراوان به نسل هاي آينده، بايستي از حفاري هاي غير مجاز جلوگيري  و تکليف چاه هاي غير مجاز را مشخص  و از کشت محصولاتي که مصرفِ آبِ بسيار دارند جلوگيري شود و براي آبياري اراضي از سيستم هاي مدرن با نصب کنتور آب استفاده گردد تا روز و روزگاران بدتر از اين نشود...