علي نجفي نژاد

در خبرها آمده بود که معاون علمي، فناوري و اقتصاد دانش‌بنيان رياست جمهوري در سفر اخير به استان گلستان، وعده ساخت 2000 مترمربع سوله براي استقرار شرکت‌هاي دانش‌بنيان را داده‌اند. اگر اين وعده به نتيجه برسد، بي‌شک اتفاقي مثبت براي توسعه زيست‌بوم نوآوري استان خواهد بود. اما اين خبر، ناخودآگاه مرا به سال 1395 برد؛ زماني که در دوران مسئوليتم در دانشگاه علوم کشاورزي و منابع طبيعي گرگان، با وجود محدوديت‌هاي جدي مالي، ساخت بيش از 8000 مترمربع سوله و فضاي تخصصي براي شرکت‌هاي دانش‌بنيان، فعاليت‌هاي فناورانه و پژوهشي را آغاز کرديم؛ زيرساختي که امروز نيز در خدمت دانشگاه، پژوهشگران و شرکت‌هاي دانش‌بنيان قرار دارد. هدف از اين مقايسه، کوچک شمردن اقدام امروز نيست؛ بلکه يادآوري يک واقعيت است. اگر ديروز در يک دانشگاه استاني امکان اجراي پروژه‌اي با مقياسي چهار برابر بزرگ‌تر وجود داشت، چرا امروز وعده ساخت 2000 مترمربع به‌عنوان يک خبر بزرگ مطرح مي‌شود؟

اين پرسشي است که پاسخ آن را بايد در شيوه مديريت، اولويت‌بندي و اراده براي اجرا جست‌وجو کرد.

توسعه علمي و فناوري با وعده و تيترهاي خبري محقق نمي‌شود؛ با تصميم‌هاي جسورانه، پيگيري مستمر و اجراي پروژه‌هاي ماندگار شکل مي‌گيرد. آنچه در حافظه مردم و تاريخ توسعه باقي مي‌ماند، زيرساخت‌هايي است که ساخته مي‌شوند، نه وعده‌هايي که داده مي‌شوند. تفاوت مديريت نتيجه‌محور و مديريت وعده‌محور را بايد در کارنامه‌ها ديد، نه در خبرها.

رئيس اسبق دانشگاه علوم کشاورزي و منابع طبيعي گرگان