■ احسان مکتبی

اين روزها هفته دفاع مقدس آغاز مي شود، براي نسل ما که انقلاب و جنگ هشت ساله را درک کرده و در آن حضور داشته است و با فراز و نشيب هاي جامعه ايراني دچار قبض و بسط شده است، جنگ دوازده روزه و جنگ رمضان در کنار همه پيام ها و حرفهايي که بايد به آن پرداخت داراي يک معناي مشترک است و آن عبارت است از نقش موثر فناوري  به عنوان جايگزين انسان، انسان از صحنه حذف شده است و ابزارهاي دست ساخته انسان جاي او را تصاحب کرده است، همين اتفاق  در همه عرصه هاي زندگي نيز اتفاق افتاده است. فناوري جاي انسان را گرفته است و تمام شوون زندگي را متاثر کرده است، همه چيز تغيير کرده است و همه امور دچار تحول شده است، اين تغييرات علاوه بر حوزه فناوري در بخش هاي ديگر زندگي نيز اتفاق افتاده است. در فرهنگ، اجتماع، سياست و....  اينک پرسش آن است آيا ما به عنوان انسان جامعه ايراني  با همه درگيري ها و گرفتاري هاي روزمره توانسته ايم در خور اين تغييرات خود را آماده کنيم و آن چنان که در برابر فناوري موشکي مهاجمان به روز بوده ايم، توانسته ايم در لايه هاي مختلف  اجتماعي، فرهنگي و سياسي جامعه به روز باشيم ؟آيا توانسته ايم پاسخ هاي نو به پرسش هاي دنياي مدرن بدهيم ؟ آيا به درک اين نکته نايل آمده ايم که دنيا با سرعت غيرقابل باوري در حال تغيير است و هر روز شگفتانه اي را براي ما به صحنه مي آورد و چنانچه به سرعت و دقت و مبتني بر ارزش هاي انسان ايراني خود را آماده نکنيم، در برابر يورش هاي  فکري و تئوريک  دشمنان و رقيبان ياراي ايستادگي نخواهيم داشت؟ امروز بايد بدانيم هر چند شوربختانه  ما در حکمراني دچار تعارف بي دليلي هستيم اما خردمندان جهان  بدون واهمه  به دنبال ارتقا و پيشرفتند، بايد درک کنيم خون شهيدان اين ديار زماني به بار مي نشيند که ما ميراث داران آن شهيدان، فرزند زمان خويش باشيم و بدانيم اگر از خواب سنگيني که دچار آن شده ايم بيدار نشويم براي شهيدان، جانبازان و همه آنها که اميد به ارتقاي ايران دارند پاسخي نخواهيم داشت.