چندي پيش يکي از آشنايان سال‌مند براي پرسيدن از وضعيت دندان‌ها که بسيار اذيتش مي‌کرد به مطب دندان‌پزشکي رفت. پزشک پس از بررسيِ اندک دندان‌هاي موجود و جاي خاليِ دندان‌هاي غايب، پيش‌نهاد کرد که بايد ايمپلنت انجام بدهي. پس از بررسيِ مجدد و دقيق‌تر و برآورد هزينه‌ها به بيمار گفت دست‌کم 150 تا 180 ميليون در مرحله‌ي اول و حدود 100 ميليون در مرحله‌ي دوم هزينه دارد. آشناي سال‌مند ما پذيرفت و پزشک به اقدامات اوليه پرداخت. يک بار که به ديدار  اين آشناي سال‌مند رفته بوديم، از من خواهش کرد که هروقت گذرم به خيابان لشکر افتاد، يک تُک‌پا از پله‌هاي ساختمان شرکت بيمه‌ي آتيه‌سازان حافظ بالا بروم و بپرسم براي ايمپلنت دندان چه مبلغي مي‌پردازند. آتيه‌سازان حافظ شرکتي‌ست که به‌عنوان بيمه‌ي تکميلي عمدتاً افرادي را که بيمه‌ي تأمين اجتماعي دارند پوشش مي‌دهد، يعني در واقع بخشي از کم‌کاري‌هاي تأمين اجتماعي را در پرداخت هزينه‌ي درمان بيماران، جبران مي‌کند اگرچه بسياري از بيماري‌ها را هم به عهده نمي‌گيرد و هزينه‌اي پرداخت نمي‌کند. وقتي به آتيه‌سازان رفتم و موضوع را از مسئول مربوط پرسيدم، گفت ما براي اين کار هيچ تعهدي نداريم. پرسيدم پزشک چه چيزي مي‌تواند بنويسد تا دست‌کم بخشي از اين هزينه‌ي هنگفت جبران شود؟ در پاسخ گفت آتيه‌سازان هيچ تعهدي در امور دندان‌پزشکي ندارد. حداکثر مي‌توانيد براي کشيدن دندان به درمان‌گاه‌هاي تأمين اجتماعي مراجعه کنيد، در واقع تأمين اجتماعي و بيمه‌ي تکميليِ آتيه‌سازان تنها براي ناقص کردن و خراب کردن تعهد دارند و کاري به کار کامل کردن و آباد کردن ندارند. از آن مسئول محترم پرسيدم چه‌طور شما براي يکي از کليدي‌ترين بخش‌هاي بدن آدمي هيچ تعهدي نداريد؟آيا دندان‌هاي خود شما مادام‌العمر هستند و هيچ‌گاه نيازي به دندان‌پزشکي نداريد؟ خيلي خون‌سرد و راحت و سرراست گفت در آيين‌نامه‌هاي آتيه‌سازان هيچ تعهدي براي دندان‌پزشکي نيامده است، اما نگفت همان آيين‌نامه‌ها براي دريافت حق بيمه از بيماران چه تصميمي درنظر دارد که هرسال علاوه بر افزايش مقدار آن به همراه اضافه شدن حقوق، خود نيز سالانه مبالغي بر آن مي‌افزايد و هيچ‌گاه بيلان ماليِ خود را منتشر نکرده است که مجوعاً چه‌قدر سالانه حق بيمه دريافت مي‌کند و چه‌قدر در يک سال هزينه مي‌کند و سود يک‌ساله‌ي سازمان چه‌قدر است!! وقتي به نارساي‌ها و بلبشوي حاکم بر اوضاع و احوال بيمه در اين کشور فکر مي‌کنم، متحيرم که از سر درد بايد بگريم يا به حال و روز خود و ديگر هم‌وطنان بخندم و حتا قهقه سر دهم؟ اصلاً بيمه يعني چه؟ چه کارکردي دارد؟ به چه اموري بايد بپردازد؟ اگر کمي دقت کنيم مي‌بينيم کل موضوع بيمه در اين سرزمين، يک دکان و دست‌گاه پول‌سازي‌ست. در حال حاضر سه نوع بيمه‌ي درماني در اين سرزمين رايج است. بيمه‌ي خدمات درماني، بيمه؛‌ي تأمين اجتماعي و در سال‌هاي اخير بيمه‌ي سلامت. اگر قرار باشد کار به درستي انجام شود، هر يک از اين سه دست‌گاه بيمه مي‌تواند مثل بسياري از کشورها کارتي به فرد بيمه شده بدهند تا با ارائه‌ي آن از کليه‌ي خدمات درماني بهره‌مند شوند، اما از آن‌جا عده‌اي آموخته‌اند از هر موضوعي به نفع جيب خود و اعوان و انصار خود پول‌سازي کنند، انواع و اقسام بيمه‌هاي رنگارنگ را در اين کشور رواج داده‌اند و چون حمايت دولتي هم دارند کارشان خيلي زود سکه مي‌شود. علاوه بر شرکت‌هايي از اين نوع مثل آتيه‌سازان، دي، دانا، ملت و... که تازه هر کدام هم در درون خود بخش‌هاي جداگانه‌اي براي پول‌سازي طراحي کرده‌اند مثل بيمه‌ي تکميلي، بيمه‌ي اکمل، بيمه‌ي طلايي، بيمه‌ي طلايي ويژه و... و... که در واقع همه و همه دکان و دست‌گاهي‌ست براي پول‌سازي و حالي کردن جيب مردم. همين بيمه‌ي آتيه‌سازان در گذشته‌هاي نه چندان دور، وقتي فاکتور يک عمل درماني را دريافت مي‌کرد، طبق گفته‌ي خودشان بعد از 30 روز کاري مبلغ به حساب بيمار واريز مي‌شد. همين 30 روز تبديل به سه ماه و اينک به حدود 9 ماه رسيده است که آشکارا نشان از افزون‌طلبي و طمع زياد مالکان اين شرکت‌هاست که هيچ نظارتي هم بر آن‌ها نيست. چه تعداد از پزشکان و بيمارستان‌ها و داروخانه‌ها بابت همين پرداخت‌هاي ديربه‌دير قرارداد خود را فسخ کرده‌اند؟ تنها نتيجه‌ي اين فسخ قرارداد، سرگرداني بيماران دردمند و افزودن رنجي علاوه بر درد و رنج بيماريِ آن‌هاست. بسيار ديده و شنيده شده است که هرگاه مسئولي بودجه‌ي سازمان مربوطش ته کشيد، اولين و ساده‌ترين راهي که براي حل مشکل درنظر مي‌گيرند، گران کردن کالا يا خدمات آن سازمان است. از برق و آب و گاز و بنزين و اينترنت بگير تا امور ديگر و ديگر و هميشه هم براي توجيه اين گراني، هزينه‌ي همين کالا يا خدمات را در کشورهاي ديگر و به‌ويژه کشورهاي اروپايي به‌عنوان شاهد مثال معرفي مي‌کنند، اما درعين حال براي‌شان صرف نمي‌کند که مثلاً به وضعيت بيمه در همين کشورها دقت کنند و آن را الگو قرار دهند. نه در سال‌هاي اخير، بلکه از 50- 60 سال پيش در بسياري از کشورهاي اروپايي به همه‌ي اهاليِ کشور، حتا به مهاجرين و دانش‌جويان خارجي کارتي مي‌دهند که هر فرد با ارائه‌ي آن  مي‌تواند از همه‌ي خدمات درماني به رايگان بهره‌مند شود. اجازه بدهيد ديگر از آشفته‌بازار بيمه‌ي اتوموبيل و سرقت و آتش‌سوزي و بيمه‌ي عمر و...حرفي نزنم که مشت نمونه‌ي خروار است و با طرح آن‌ها جز آن‌که دندان از سر خشم بر دندان بساييم، حاصلي ندارد. فقط اضافه کنم که در اين‌جا هم اگر حسن نيتي در کار باشد مي‌توان همه‌ي انواع بيمه‌هاي تکميلي، بساط‌شان را جمع کرد و به همان سه بيمه‌ي خدمات درماني و تأمين اجتماعي و بيمه‌ي سلامت قانع بود تا تمام مردم را زير پوشش ببرد و هزينه‌ي درمان را نه رايگان، بلکه تا حد قابل توجهي بکاهد. آيا حسن نيتي در کار هست؟ يا بايد با چراغ نيم‌بسمل‌مان به دنبال آن بگرديم؟

دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر

کز ديو و دد ملولـم و انسانـم آرزوست