■ احسان مکتبی

شتاب داريم، مي آييم و  زود مي خواهيم برويم، هميشه اينگونه ايم، مداوم کار داريم، مستمر گرفتاريم  و تلختر اينکه رفتن ما مانند حرکت بر مسيري دوار است. مدام با خودمان تلاقي مي کنيم  مثل وقتي که روبروي آينه اي، تمام قد، ايستاده اي  و تنها تو هستي و تصوير تکراري ات در آينه، مداوم با خودت قرار ملاقات گذاشته اي و نمي داني چگونه راهي بگشايي،  شبانگاه که بايد با آرامش  سر به بالين بگذاريم مضطربيم ، نگرانيم، دهها طرح و نقشه به ذهنمان هجوم مي آورد، با آن چه کنم و با اين چه رفتاري داشته باشم و... و ناگاه مي بيني که اندک اندک موهاي سياهت گندمگون شده است و واي که سالهاي عمر به شتاب گذشته است و اينک  تو مانده اي و دست خالي.

اي که پنجاه رفت و در خوابي

 مگر اين پنج روزه دريابي 

خجل آن کس که رفت و کار نساخت

کوس رحلت زدند و بار نساخت

خواب نوشين بامداد رحيل

باز دارد پياده را زسبيل

 و تو خود را مصداق بازماندگان مي بيني که کاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش. باري اين حکايت بسياري از من و شماست، صبح تا نيمروز در حال جنب و جوش و شبانگاه دل نگران فرداي خويش و خانواده و به ناگاه پايان فرصت که انالله و انا اليه راجعون.که فرمود

 اي تهيدست رفته در بازار

ترسمت پر نياوري دستار

اين دغدغه انسان معاصر است و دغدغه هايي که هيچگاه به پايان نخواهد رسيد و تلختر آنکه هيچ راه برون شدي نيز در برابر خويش نمي بيند در مانده، مايوس و نگران و خالي از آرامش و شور هستي، تهي از عشق و فرزانگي و مملو از کينه و عصبانيت، زندگي از دست مي رود و در پايان راه هيچ نمانده است جز حسرت، کاش چنين مي کردم، کاش آن انتخاب را نداشتم و باز کاش و کاشکي هاي فراوان.  زندگي بدون معنويت، روزگار خالي از فلسفه و ماندگاري بدون تامل نهايتي جز حسرت نخواهد داشت، اين روزها، ساعتها و لحظه ها باران رحمت الهيند که بر ما مي بارند اينکه آنها را بدون انديشه و تامل مي گذرانيم انتخاب من و توست  پس  شايد بي جا نباشد به خودمان تلنگري بزنيم که در ميان اين همه دلواپسي هاي اندکي به خويشتن خويش بازگرديم و يادمان بيايد که از کجا آمده ايم و آمدن ما براي چه بوده است؟آنگاه شايد از ابتدا دوباره آغاز شويم.