پيرنگ موازي نامتقارن؛ پيوند خطوط در افق معنايي


معماری داستان امروز |

 

يوسف قوجٌق 17

 

در شيوه‌هاي کهن داستان‌نويسي کلاسيک، خرده‌پيرنگ‌ها و خطوط روايي موازي در يک نقطه عطف يا گره‌گشايي بيروني به هم متصل مي‌شدند؛ دو شخصيتي که از دو شهر متفاوت راه افتاده بودند، نهايتاً در تصادفي معين يا دادگاهي سرنوشت‌ساز به هم مي‌رسيدند. اما در تکنيک مدرن «روايت‌هاي موازي نامتقارن»، اين اتصال فيزيکي عامدانه نفي مي‌شود. خطوط روايي ممکن است در دو جغرافيا، دو قرن متباين يا دو واقعيت کاملاً جداگانه جريان داشته باشند، بي‌آنکه کاراکترها هرگز نامي از يکديگر بشنوند. آنچه اين خطوط بيگانه از هم را پيوند مي‌دهد، تصادف‌هاي بيروني نيست، بلکه «رزونانس و طنين معنايي» است. تصميم کاراکتري در يک قرن پيش براي سوزاندن يک کتاب خطي، هم‌زمان با خيانت مردي امروزي در بستن قرارداد تجاري روايت مي‌شود. همنشيني اين دو خط داستاني، تصويري چندبعدي و کلان از يک بحران وجودي- مانند تباهي حقيقت يا انزواي تاريخي- خلق مي‌کند؛ درست مانند ساختار درخشان رمان «ساعت‌ها» اثر مايکل کانينگهام که زيست سه زن در دوره‌هاي مختلف را به هم پيوند زد.

 

آسيب کارگاهي:

بزرگ‌ترين لغزشگاه در هدايت پيرنگ موازي نامتقارن، عدم توازن دراماتيک ميان خطوط داستان است. اگر يکي از پلات‌ها به شدت مهيج و غني، اما ديگري سست، پرحرف و ملال‌آور باشد، مخاطب به محض ورود به خط روايي دوم دچار رخوت شده و تمايل به ورق زدن عجولانه صفحات پيدا مي‌کند. نويسنده بايد انرژي دراماتيک، بار عاطفي و نيروي کشش هر دو خط را با وزني مساوي تنظيم کند تا اين پيوند دروني در ناخودآگاه خواننده جرقه بزند.