کودک و نوجوان
کودک و نوجوان |
يادداشت دبير صفحه
شتاب براي کتاب نوشتن
آزاده حسيني
هفته کتاب؛ خواندن يا نويسنده شدن؟
هفته کتاب، بهانه خوبي است براي خريدن کتابي تازه، قدم زدن ميان قفسه هاي کتاب فروشيها و نمايشگاه ها و پيدا کردن اثري که ما را به جهان ديگري ببرد. اما در روزگاري که فرصت خواندن براي بسياري از کودکان و نوجوانان کمرنگ شده، گاهي شوق کتاب نويس شدن زودتر از علاقه به کتاب خواندن سر برمي آورد.
نوشتن ارزشمند است، اما نويسنده شدن از «خواندن» آغاز مي شود. کودکي و نوجواني زمان کشف، تجربه، پرسيدن و آموختن از جهان و کتاب هاست. پيش از آنکه از همين کودکي و نوجواني بخواهيد کتابي بنويسيد، به خود فرصت دهيد کتاب هاي بسيار بخوانيد؛ جهان هاي گوناگون را بشناسيد و تجربه کنيد. شايد بهترين هديه هفته کتاب، همين فرصت خواندن باشد.
مهراد پيري
يکي بود يکي نبود. روزي روزگاري يک قورباغه کوچک داشت در برکه زلالي شنا مي کرد. ناگهان يک ماهي بزرگ به او نزديک شد و با مهرباني به او گفت: «سلام مي آيي با هم بازي کنيم؟» اما قورباغه تا چشمش به ماهي افتاد از ترس خشکش زد و با سرعت فرار کرد. مي دانيد چرا؟ چون ماهي خيلي بزرگ بود و قورباغه فکر مي کرد او خيلي ترسناک و زشت است. ماهي هم چون ظاهرش ترسناک بود. هيچ دوستي نداشت و تنها بود. در همان لحظه خرچنگ مهرباني از راه رسيد. جلو آمد و با صداي محکم گفت: «نترس دوست من! من با تو بازي ميکنم چون ظاهر هرکس مهم نيست مهم قلب مهربان اوست.» ماهي با شنيدن اين حرف از خوشحالي بال درآورد. آن روز خرچنگ و ماهي با هم کلي بازي کردند و قول دادند تا هميشه با هم دوست بمانند.
آرسام تازيکه
يکي بود يکي نبود. بزي بود به نام پشمالو که در يک روستا زندگي مي کرد. شمالو خيلي شکمو بود و هر چيزي را که ميديد، دوست داشت بخورد! يک روز خيلي گرسنه بود و اولين چيزي را که ديد لباس بود. شروع کرد به خوردن لباسها! هنوز نصف پيراهن را نخورده بود که صاحب خانه بيرون آمد و با تعجب گفت: «آهاي بز! داري لباس من را ميخوري؟!»
بز بيچاره ترسيد و فرار کرد، اما يک تکه از پيراهن هنوز در دهانش بود! صاحب خانه خنديد و گفت: «اگر گرسنهاي، علف بخور، نه لباس من!»
از آن روز به بعد، پشمالو ديگر به لباس هاي روي بند نزديک نشد. البته يک روز جوراب همسايه را ديد و چند دقيقه با خودش فکر کرد که: «نکند آن هم کاهو باشد!» ما زود پشيمان شد و با خودش گفت: «اين شبيه کاهو نيست» و آن را نخورد بعد از آن قبل از خوردن کلي دقت مي کرد.
جادوي شماره هشت در باشگاه نيوکمپ
ماتيسا حسيني
هواي بارسلون خنک و دل انگيز بود. بوي قهوه تازه از کافههاي دور ميدان در خيابان ها پيچيده بود و صداي خندههاي فلورا و لورا توي کوچههاي باريک و سنگفرش محله گوتيک پيچيده بود. فلورا در حالي که شال گردن اناري و آبي بارسلونا رو دور گردنش سفت مي کرد، با چشم هاي برق زده به ويترين يه مغازه قديمي و تاريک خيره شد. لورا کليد هايش را چرخوند و گفت: «هي فلورا، کجايي دختر؟ کافه اون سمت بودا! داري به چي نگاه ميکني؟» فلورا انگشتش رو به سمت شيشه کدر مغازه گرفت و گفت: «لورا... اونجا رو نگاه کن! يه چيزي توي اون مغازه داره چشمک مي زنه!»
دو تايي با شيطنت وارد مغازه شدن. بوي خاک و کتاب هاي قديمي و رطوبت مي اومد. پيرمرد صاحب مغازه، با عينک ته استکانياش روي صندلي چرمي نشسته بود و لبخند مرموزي مي زد. وسط قفسه ها، روي يک مانکن چوبي که کلاه کپ سرش بود، يه پيراهن کلاسيک بارسلونا خودنمايي ميکرد؛ پيراهني با راه راه اناري و آبي، و پشتش عدد طلايي هشت با فونتي قديمي حک شده بود.
فلورا بياراده دستش رو دراز کرد و پارچه نرم پيراهن رو لمس کرد. بلافاصله، حس عجيبي مثل برق گرفتگي داشت. بياختيار گفت: «بايد امتحانش کنم!» و سريع پيراهن رو روي هودي اش پوشيد. همون لحظه، دنياي دور سرش شروع به چرخش کرد! رنگ هاي مغازه محو شدن، بوي قهوه جاش رو داد به بوي چمن ورزشگاه نيوکمپ، و صداي بلند فرياد هزاران هوادار توي گوششون پيچيد: «بارسا! بارسا! بارسا!» لورا چشم هاش رو ماليد و با تعجب فرياد زد: «فلورا... ما... ما کجاييم؟! اينجا ديگه کجاست؟!
فلورا به پايين نگاه کرد. پيراهن شماره 8 تنش بود و روي سکوهاي استاديوم نشسته بودن، اما نه... صبر کن! اونا ديگه روي سکو نبودن؛ فلورا وسط مستطيل سبز ايستاده بود و توپ زير پاش بود! چند قدم اونطرف تر، پدري با همون لبخند معروف و تکنيک نابش داشت به سمتش ميدويد و فرياد مي زد: «هي فلورا! منتظر چي هستي؟ پاس بده، بازي از دست رفت!» لورا که روي نيمکت مربيان پرت شده بود، از جاش پريد و داد زد: «فلورااا! پاس بده به پدري!»
فلورا نفسنفس ميزد. قلبش داشت از سينه اش مي زد بيرون. روي تابلو بزرگ استاديوم، ساعت معکوس شروع به کار کرده بود 02:00:00 تا طلوع آفتاب و بسته شدن دروازه زمان!
توي اين دنيا، بارسا بايد توي يه مسابقه خيالي و پرهيجان از رقيب ديرينه اش ببرد و اگر فلورا نتونه با کمک پدري و تکنيک شماره هشت، وسط زمين معماي بازي رو حل کنه، هم خودش براي هميشه توي رويا گير مي افته، هم بارساي واقعي توي دنياي واقعي بازي مهم رو ميبازه! فلورا توپ رو لمس کرد؛ حس عجيب فوتبالي توي رگهاش جريان پيدا کرد. به پدري نگاه کرد که چشمک زد و گفت: «آمادهاي براي يه شب جادويي؟»
درخت قديمي
ويانا روح افزايي
يکي از آرزوهام اين بود که با درخت ها گفتگو کنم با هم درد و دل کنيم و من از روزمره هايم بهش بگم، البته ن اين کارو مي کنم ولي فکر نکنم درخت ها توانايي اينو داشته باشند که به حرف هاي من گوش کنند و با من صحبت کنند.
امروز رفتم پيش درختي که ته حياط خونمونه، يه درخت خيلي بزرگ و قديمي. بابام مي گفت وقتي پدربزرگم به دنيا اومد اون درخت رو کاشتن. امروز رفتم کنارش نشستم. ديگه حرفي براي زدن نداشتم. دوست داشتم اين دفعه اون از مشکلاتش بهم بگه. چيزهايي که اين همه سال ديده اتفاقهايي که براش افتاده ولي اينها فقط خيال بود همچين اتفاقي اصلاً نمي افتاد. سرمو گذاشتم رو تنه درخت و چشمامو بستم داشتم فکر ميکردم که اگه درخت با من حرف مي زد چي ميشد؟! که يک دفعه صدايي رو شنيدم که گفت: « چرا اين همه وقت فکر ميکردي کسي حرفاتو گوش نميده من نميتونم حرف بزنم»!داشتم دنبال صدا ميگشتم کسي دور و ور نبود که باهام حرف بزنه که ناخودآگاه ذهنم رفت سمت درخت، برگشتم و با شک گفتم: «تو داري باهام حرف مي زني؟!» با دستم ضربه اي به سرم زدم و گفتم: «نه اين امکان نداره يک درخت چطور مي تونه حرف بزنه؟! دختر رسماً ديوونه شدي؟!» و درخت شروع کرد به حرف زدن، از دردهاش گفت از روزهايي که بعد از مرگ پدربزرگم ديگه کسي بهش سر نزد و بهش آب نداد.اينطور که فهميدم روزهاي خوبش فقط با پدربزرگم بود و بعد از فوت پدربزرگم چيزي جز درد و رنج نکشيد بود. دلم براش سوخت از اينکه خواستم باهام حرف بزنه پشيمون شدم. اينجا بود که فهميدم کسي رو نبايد از روي ظاهر قضاوت کرد.
يک روز کاملا معمولي پر از (ت، ط)
بهار جام خورشيد
با آفتابي که به صورتم خورد، از خواب نازم بيدار شدم. به طرف دستشويي رفتم دست و صورتم را شستم و به سمت اتاقم رفتم. لپتابم را روشن کردم و ترانه اي گذاشتم و اتاقم را تميز کردم. بعد تميز شدن اتاقم ترانه را قطع کردم و لپتابم را خاموش کردم و با سرعت چيتا به سمت آشپزخانه رفتم. مرباي توت را گذاشتم روي ميز و نان تافتون را هم برداشتم و شروع کردم به خوردن صبحانه. بعد تمام شدن صبحانه ظرف ها را شستم و به طرف اتاقم رفتم لباس هايم را پوشيدم و مضرابم (چوبي که با آن سنتور مي نوازند) و کتابم را گرفتم و توي کيفم گذاشتم و به سمت کلاس سنتورم راه افتادم. وقتي به کلاس رسيدم خانم طاهري (منشي آموزشگاه) با تعجب نگاهم کرد و گفت: «سلام تو چرا اومدي؟»
رفتم سمت خانم تينا طاهري و گفتم: «سلام، امروز من ساعت هشت کلاس سنتور دارم.»
خانم طاهري دفتري که دستش بود را ورق زد و گفت: «من مگه با شما تماس نگرفتم که امروز استاد نيست! نياي؟»
کيفم را دستم گرفتم و گفتم: «نه شما به من اطلاع نداديد.» خانم طاهري دفترش را بست و گفت: «من تماس گرفتم. دختري جواب داد. فکر کنم خواهرت بود. ستايش، درسته؟» سري به عنوان بله تکان دادم و ادامه داد: «بهش گفتم که بهت بگه که امروز نياي خانم طناز تنومند نيست.» کيفم را دوشم کردم و گفتم: «خانوادم رفتن مسافرت من به خاطر کلاس هام و مدرسه ام نرفتم و خواهرم به من اطلاع نداد. حالا اشکال نداره ميرم فقط اينکه جبراني نميذارين؟!»
جواب داد: «آره فرا ساعت هفت بيا!» خداحافظي کردم و رفتم به طرف خانه رفتم. وقتي که رسيدم هوا تاريک شد به سمت اتاقم رفتم لباسم را عوض کردم و روي تختم دراز کشيدم و خوابيدم.
خانه کرم
زهرا مازندراني
در يک روز پاييزي، ناگهان هوا سرد شد و ابرهاي خاکستري به آسمان آمدند. از برخورد ابرها، رعد و برقي زد و قارچ قهوه اي بزرگي روي زمين سبز شد. اما در ميان ماجرا کرمي به دنبال خانه اي در روز باراني مي گشت.
چشمش به قارچ قهوه اي افتاد. کرم با خودش گفت: «واي اين خانه من ميشود!» پس به دنبال دوستانش عنکبوت، کفشدوزک، زنبور، هزارپا، سوسک و کرم شب تاب رفت؛ اول بايد از عنکبوت کمک ميخواست تا برايش پتو ،پرده و بالشت درست کند. پس به عنکبوت مهربون گفت: «ميشود براي من پتو و پرده و ... ببافي؟»
عنکبوت گفت: «بله که ميشه، چرا که نشه!»
پس يک قسمت خانه ساخته شد ولي باز هم بود. و به دنبال کفشدوزک رفت و گفت: «ميشه برام گل بياري؟» کفشدوزک جواب داد: «چشم، برات ميارم»!
به دنبال کسي ميگشت که داخل قارچ رو خالي کنه و دوستانش گفتند: «بهترين هزارپا هستش» به دنبال او گشتند و بالاخره پيدايش کردند و گفتند: «ميشه داخل قارچ رو برام خالي کني و او هم مثل بقيه گفت: «بله که ميشه!» و حالا به دنبال کرم شب تاب رفت تا چراغ را برايش بگذرد. کرم شب تاب براي خانه کرم چراغ هاي رنگي زيبا گذاشت. و خب اينقدر خانه بزرگ و زيبا شد که ديدني بود.
کرم با صداي بلند گفت: «اينقدر خانه خوشگل و قشنگ شده که براي يلدا ميشه استفاده کرد و همه دوستان کنار هم جمع بشيم، فقط به يک کدوي نارنجي نياز داريم تا...»
*گيسو
ستاره گودرزي (دو اثر)
گيسوي کمندش برد از ما دل و هوش را
کسي به او گويد که گيسويش ديوانه ميکند ما را؟
دل را به کجا بردي؟
چرا دگر پسش نياوردي؟
اين دل چه کند با عشق تو جانا
که تو جان را ز اين بدن بردي!
*دانه
دانه اي بودم ز خاک
نياز داشتم به آب
بارانم شدي
سيرابم کردي ز آب
جان دادي به من
شدي يک معجزه
در اعماق جان من
چه گويم که تو را
که جان ما شدي
براي درد ما يک درمان شدي
هليا رسولي
گنجشک تازه وارد دنياي جديد شد. مادر گنجشک هميشه بچه اش را دوست مي داشت. يک روزي مادر گنجشک رفت تا غذا پيدا کند شکارچي از دور آمد و مادر گنجشک را شکار کرد و کبوتر از دور اين صحنه را ديد و پيش بچه گنجشک رفت گفت: «بايد ساکت باشي تا دارکوب را خبر کنم از تو مواظبت کند.»کبوتر پيش دارکوب رفت. گفت: «برو پيش بچه گنجشک» و براي بچه گنجشک روي تنه درخت لانه ساخت تا او در امان باشد. کبوتر رفت و کبوترهاي ديگر را خبر کرد تا نقشه بکشند. به پشت درخت رفتند دختري کوچک از دور آنها را ديد و رفت و پرسيد: «کمک مي خواهيد؟»گفت: »آره بايد از دست شکارچي در امان باشيم تا آسيبي نزند»
نقشه کشيدند و عمل کردند. برايش زير زمين تله کند و يکي از کبوترها رفت نزديک تله نشست. بعد شکارچي متوجه آن شد و رفت تا آن را بگيرد افتاد در تله و همه خوشحال بودند. دارکوب، کبوتر و بچه گنجشک در کنار هم به خوبي زندگي کردند و دختر بچه براي آنها غذا مي آورد.
زمستان
فاطمه مزنگي
صداي قدم هايي چکش مانند و تلخ در هواي سرد زمستان طنين انداز شد. آهسته آهسته، با قدم هايي که با نظم و هدفي مشخص به سوي او مي آمدند. اميدوار بود که اشتباه تصور مي کند. اما از بدشانسي او، قدم هاي چکش مانند روبه روي او متوقف شدند. نگاهش به کفش هاي چرمي واکس خورده مشکي خيره ماند. آب دهانش را قورت داد که باعث شد سيبک گلويش چند بار بالا و پايين بشود. آهسته نگاهش را بالا آورد. قلبش در سينه ميکوبيد و نگاهش مانند پرنده اي به دام افتاده دو دو مي زد. سرش را به حدي بالا برد که نگاهش به چشمان آن غريبه ي آشنا برسد. حرف هايي در نگاهش موج ميگرفتند و به خاک مي نشستند. هيچکدام بر زبانش جاري نشد. لب هايش را محکم بر هم ميفشرد تا واژه اي جرات نکند پا به فرار بگذارد. سرش را پايين انداخت و در حالي که با سبزه کنار پاهايش بازي مي کرد گفت: «چيزي نميخواي بگي؟!» سکوت جوابش را داد. جوابش همين بود و حرفي براي گفتن باقي نمانده بود. دستش را به زمين فشار داد و از جايش بلند شد. جلويش ايستاد. هنور هم بايد سرش را براي ديدنش بالا مي برد. حتي حالا هم اين موضوع اعصابش را خرد مي کرد. در دل آهي کشيد و با صدايي آرام گفت: «اين پايانه! مگه نهه؟!» پوزخندي تاريک بر لبانش نقش بست. چرا جواب نمي داد. مگر براي کشتن او نيامده بود؟!
+هي يه چيزي بگو! هرچيزي. فقط... يه چيزي...
-خودتم ميدوني که هيچ چاره اي نداشتم. اما اين مهم نيست. از اولش هم ميدونستي پايانش قراره اينجوري باشه. مگه نه؟! پشيمون نيستم. پس بيا تمومش کنيم.
لبخندي تلخ... صدايي برنده و خاردار... و چشماني مرده
بعد ثانيه هاي طولاني بالاخره به حرف آمد.
+برو!
+چي؟! منظورت چيه؟!
چشمانم را در به پشت سر او دوختم. چند پليس ديگر در حال نزديک شدن بودند. فرصتي نبود. اين احمق داشت همه چيز را خراب مي کرد. سريع تفنگ را از دست هايش بيرون کشيدم و روي سرم گذاشتم: «زماني نمونده!» با چشماني به خون نشسته نگاهم مي کرد. با دندان هايي به هم چفت شده گفت: «بيارش پايين! هنوز... هنوز ميشه يه کاري کرد. فقط کافيه هر حرفي بهت ميزنم رو بهشون بگي! فقط قبولش کن!» صدايش اوج گرفت: «لعنت بهت. تو بايد زنده بموني! من... من به خاطر تو پليس شدم. براي اينکه... » اشک در چشمانش حلقه زده بود. بغض گلويش را ميخراشيد: «تو بايد زنده بموني!» با کلافگي و حس بي قدرتي دستش را در موهايش برد و آن ها بهم ريخت. خنديدم. با صداي بلند خنديدم و گفتم: «بقيه اش رو به تو مي سپارم». و ماشه را فشار دادم. اينجا پايانش بود. در اين زمستان سرد و هواي تاريک که با بوي باروت و گلوله ها پر شده بود. اينجا آخرين صفحه زندگي من بود.
خاطرات آقاي بخاري
پرنيا فغاني
ما انسان ها هميشه از ديد خودمان دنيا را زير نظر گرفته ايم و رفتارهاي سگ ها و گربه ها هميشه برايمان عجيب بوده است؛ اما به نظر شما، اين رفتارها از ديد چيزهاي ديگر چگونه است؟
سلام! من آقاي بخاري هستم. تقريبا دوازده سال دارم. به نظر ما بخاري ها، در اين سن پير محسوب مي شوم. در اين دوازده سالي که در اين خانواده بوده ام، همه چيز ديده ام؛ از شب هاي شادشان گرفته تا روزهاي غمگينشان، از گربه اي که يک ماه مهمانمان بود و غيره.
تقريباً بعد از عيد 1404 بود که يک موجود پشمالوي کوچک به خانه ما اضافه شد. اوايل فقط در اتاق ياسمين مي خوابيد، اما کم کم تنها جايي که ميتوانست با خيال راحت بخوابد، بغل مادر خانواده بود. باورم نمي شد! همان مادري که به ورودش راضي نبود، حالا به او وابسته شده بود. اما پدر خانواده که عاشق سگ ها بود، براي دوري از وابستگي زياد به او نزديک نمي شد؛ ولي کمکم او هم نرم شد. اسم اين موجود پشمالو، وايتي بود؛ سگ کوچکي که در سال 1403 متولد شد. اوايل، وقتي مادرجون به خانه ما مي آمد، از موهاي وايتي دوري ميکرد و وايتي را داخل اتاق مي گذاشتند؛ اما کم کم او هم عادت کرد و با وايتي دوست شد. باورم نميشد که چطور اين گلوله پشمي، با انرژي و مهرباني اش دل همه را نرم مي کرد. اما خيلي مظلوم بود. راستش را بخواهيد، بعد از تقريباً دو سال هنوز هم درکش نکرده ام. هر بار که مادر و پدر و ياسمين از خانه بيرون ميروند، وايتي هيچي نمي خورد، لباس آن ها را مي گيرد و کنار در دراز مي کشد. و وقتي برميگردند، عين ديوانه ها بالا و پايين مي پرد. يکي نيست بهش بگه: اينا کلاً يک ساعت بيرون بودن، چرا جوري رفتار ميکني انگار صد ساله نديديشون!
اهورا بالاخلي
روزي روزگاري جوجه تيغي کوچولويي توي يک جنگل سرسبز و و خوش آب و هوا کنار خانواده اش زندگي مي کرد. جوجه تيعي کوچولوي ما ديگه امسال مدرسه مي رفت.
يه روز صبح مثل روزهاي گذشته از خواب بيدار شد، دست و صورتشو شست. صبحونه اش رو خورد و راهي مدرسه شد. اون همراه بچه هاي ديگه وارد کلاس شد. معلم وارد شد. دانش آموزان که انواع حيوون ها بودن براي معلم از جاشون بلند شدن. معلم بلافاصله حضور و غياب رو شروع کرد. اسم چند تا از بچه ها رو خوند. وقتي به اسم جوجه تيغي رسيد چند بار اونو صدا کرد و جوجه تيعي جوابي نداد. چون به فکر فرو رفته بود و صداي معلم را نشنيد.
معلم صدا زد: جوجه تيغي!
جوجه تيغي!
جوجه تيغي با دستپاچگي جواب داد: «بله بله خانم معلم؟!»
معلم پرسيد: «به چي فکر ميکردي؟!» جوجه تيغي گفت: «داشتم فکر ميکردم که پدر بزرگم کي مياد خونمون چون دلم براش تنگ شده» معلم گفت: «يک پيشنهاد برات دارم!» جوجه تيغي با خوشحالي پرسيد» «چي؟!» معلم گفت: «بعد از تعطيل شدن مدرسه برو به ديدن پدر بزرگت شايد اون کار داشته باشه و نتونه بياد خونتون ولي تو ميتوني بري پيشش حتما از ديدنت خوشحال ميشه» جوجه تيغي از پيشنهاد معلم خوشش اومد و با خودش گفت: «حتما اين کارو ميکنم و تا آخر وقت کلاس خوشحال بود که امروز قراره به ديدن پدربزرگش بره و بعد از مدرسه به مزرعه پدربزرگش رفت و دلتنگيش با ديدن پدربزرگش برطرف شد».
آخرين فصل
اسرا سقائي
حوالي روزهاي اول سال بود، تمامي چشمه ها آبي زلال در دل خود جاي کردند و درختان لباسي نو به تن کردند. دو برگي که فاصله شان نه چندان نزديک اما به دوري دو قطره باران در ابرهاي فراوان، آويخته بر درخت هلو از نگاره درخت مواظبت ميکردند.
سال ها گذشت... در مهرماه بود که تمام زمين لباس رنگي پسندشدن و برگ درختان رنگ سبز را پس زده و به رنگ زرد روي آورده بودند گاهي هم رنگ نارنجي را از آن خود مي کردند. هلو، غنچه دل دو برگه سال خورده بزرگ شد.
در ميان روياهاي بي پرواي دو برگ که تا به اينکه بيشتر به پدر و مادر شناخته شوند به کنيز و نگهبان هلو شناخته ميشدن مانعي قرار ميگرفت که باعث هراس از آينده اي خموش ميشد. آنها از آن روزي ميترسيدند که پاره ي تنشان از مرکز قلبشان دور شود. هرگاه که به لحظه جدايي فکر ميکردند آسمان همچو رفيق بر سر آن برگان غريب ميريخت. روزها گذشت... نخستين روزي که برايشان مبهم بود، رسيد. کودکي چند ساله جگر گوشه شان را بگرفت و سر بريد....
آه که بر دل مادر چه گذشت. در همان روز صاعقه مانند تبر و باران ماننده خون و درخت مانند پلي شکسته که مانعيست براي رسيدن به فرزند پديد آمد. از فروبستن چشمان کودکي چند ساله چيزي نگذشته بود. بعد از آن زندگي براي پدر و مادرش مانند نور و ظلمت رهگذر بود. در تمامي گذر بي صداي زندگي پاييز، يادگاري از کودک به والدينش بود. پدر خدا را چنين گفت: «بس نيست که گرداندي به ما روي بد خود؟»
برگ هاي ديگر روزهاي بعد از اين دو برگ را روز غروب پاييز مي ناميدند. در يک روز باراني باد که دشمني ديرينه با اين دو برگ بود نقشه اي برايشان ساخت. در روزي که نسيم به نوازش برگ ها پرداخته بود، همان روزي بود که باد بايد نقشه اش را به کرسي مي نشاند. باد ميان دوراهي گير کرده بود. آيا بايد برگ ها را ميبخشيد يا نبايد لحظه اي رحم از خود نمايان مي کرد؟ او گزينه دوم را نهاد کار خود گرفت و کارش را افتتاح کرد. باد نسيم را دور کرد و به طرف آن دو برگ شتافت و ناگهان...
ناگهان مادر براي باري ديگر سوختگي عميق بر قلبش حس کرد. شروع به گريه کرد. برگ وقتي ديد که همسرش دارد بي تابي ميکند بيتي از غزلي خواند: «الا يا ايها الساقي ادر کاسا و ناولها/ که عشق آسان نمود، اول ولي... افتاد مشکل ها» سپس در ره باد فدا شد. از آن پس آن روز را روز «گسست بي صدا» خواندند.
گرگ و ميش
معصومه سادات حسيني
لب ساحل بوديم و چشم به گرگ و ميش دريا دوخته بوديم، که تو نشنيدي چه به تو گفتم......
چه حيف که صداي موج، گرگ و ميش درونم را به تو نرساند. و حالا سال هاست که به همين ساحل مي آيم، به همين گرگ و ميش خيره مي شوم، و همان حرف را براي دريا تکرار مي کنم. هربار با خودم مي گويم شايد اين بار، سکوتِ ميانِ ما رساتر از صداي موج باشد، شايد اين بار حرف دلم به تو برسد. اما موج ها هنوز هم بلندتر از من حرف مي زنند، و من هنوز هم همان حرفِ نشنيده را براي دريا مي گويم. براي باد، براي آسمان بيکران، براي هر چيزي که شايد روزي آن را به تو برساند و شايد روزي تو هم بيايي، به همين ساحل، با همان گرگ و ميش،
و اين بار نه با زمزمه، که با تمام وجودم، بشنوي چه مي خواستم به تو بگويم.